Dla doświadczonego kolarza rower to nie tylko sprzęt, ale przepustka do najbardziej niedostępnych i widowiskowych zakątków planety. Są trasy, które przewijają się na listach marzeń całej rowerowej społeczności. Łączy je jedno: wymagają formy, doświadczenia i solidnego przygotowania, a w zamian oferują widoki, których nie zapomnisz do końca życia.
Zebraliśmy siedem takich tras z całego świata, w tym kilka ze Stanów Zjednoczonych, z opisem trudności, przewyższeń i charakteru terenu. Potraktuj tę listę jak zaproszenie do planowania kolejnej wielkiej wyprawy i inspirację, którą warto przekazać dalej znajomym z peletonu. Zanim jednak ruszysz w drogę, kilka słów o przygotowaniu, bez którego nawet najlepsza forma nie wystarczy.
Zanim wyruszysz: sprzęt, sezon i łączność
Każda z opisanych tras rządzi się własnymi prawami, ale kilka zasad jest wspólnych.
-
Dobierz rower do nawierzchni: szosę na przełęcze asfaltowe i gravel lub górala na szutry i wyprawy bikepackingowe.
-
Zadbaj o niezawodny zestaw naprawczy: dętki, łatki, przerzutkę, łańcuch i pompkę.
-
Zabierz odzież warstwową: w wysokich górach pogoda potrafi zmienić się w kwadrans.
-
Zgromadź zapasy: najważniejsza są zapas wody i jedzenia na odcinki bez zaopatrzenia.
-
Terminy dobieraj rozważnie: bo wiele z tych tras jest przejezdnych tylko przez kilka miesięcy w roku.
-
Zaplanuj łączność ze światem: potrzebujesz internetu i telefonu do nawigacji, sprawdzania pogody i wezwania pomocy w razie potrzeby. Na odludnych trasach w USA, takich jak Great Divide, zasięg bywa rzadkością, dlatego warto zaopatrzyć się w kartę Saily eSIM do USA, którą aktywujesz w telefonie jeszcze przed wylotem i masz internet od razu, gdy dotrzesz na miejsce, bez szukania lokalnej karty SIM czy wysokich opłat roamingowych.
Nie zapomnij o apteczce, kasku i dobrym oświetleniu, a na wyprawy wielodniowe – o powerbanku do ładowania nawigacji i telefonu.
1. Passo dello Stelvio, Włochy
Zaczynamy od ikony europejskiego kolarstwa. Przełęcz Stelvio wznosi się na 2758 metrów, przez co jest jedną z najwyższych utwardzonych przełęczy Alp. Od strony Prato czeka cię 48 ponumerowanych serpentyn i mozolny, kilkunastokilometrowy podjazd o średnim nachyleniu przekraczającym 7%.
Nagrodą jest widok, który zapiera dech: wstęga asfaltu wijąca się po zboczu jak wąż i panorama ośnieżonych szczytów. To podjazd dla wytrenowanych nóg i mocnej głowy, a długi zjazd wymaga skupienia i sprawnych hamulców.
Najlepszy czas, żeby przejechać tę trasę, to od czerwca do września, gdy przełęcz jest wolna od śniegu. Ruszaj wcześnie rano, by uniknąć ruchu samochodów i motocykli, które w sezonie tłumnie zjeżdżają na serpentyny.
2. Great Divide Mountain Bike Route, USA i Kanada
Great Divide to niemal 4400 kilometrów czystej klasyki. Trasa prowadzi wzdłuż Wielkiego Działu Wodnego – od kanadyjskiego Banff aż po Antelope Wells na samej granicy z Meksykiem. Na całej długości dominują szutry oraz leśne dukty, a sumaryczna liczba przewyższeń po prostu zwala z nóg. Do tego dochodzą wielokilometrowe odcinki, na których nie uświadczysz żadnego sklepu czy cywilizacji.
To szlak, który brutalnie weryfikuje samowystarczalność, nawigację i siłę mentalną. Co dostajesz w zamian? Absolutnie dziką przyrodę, surowe przełęcze Gór Skalistych, klimatyczne miasteczka na uboczu i obłędne poczucie wolności. Mało kto porywa się na całość za jednym razem – większość kolarzy dzieli trasę na etapy i wybiera odcinek na tydzień lub dwa. Najlepiej celować w okno od czerwca do września, choć na większych wysokościach nawet w środku lata potrafi mocno przymrozić.
3. Going-to-the-Sun Road, USA
Droga w Parku Narodowym Glacier w Montanie to jedna z najbardziej spektakularnych szos na całym kontynencie. Około 80 kilometrów równego asfaltu wspina się aż na przełęcz Logan (2026 m n.p.m.), prowadząc tuż obok pionowych przepaści, huczących wodospadów i polodowcowych dolin. Najwięksi pasjonaci celują w bardzo wąskie, wiosenne okienko – moment, w którym trasę zdołano już odśnieżyć, ale nie wpuszczono jeszcze ruchu kołowego. Wtedy cała ta niesamowita przestrzeń należy niemal wyłącznie do kolarzy.
Podjazdy są długie i wymagające, a ekspozycja robi wrażenie. Sezon rowerowy jest jednak bardzo ograniczony i zależy od tempa odśnieżania, więc plany trzeba układać z wyprzedzeniem i śledzić komunikaty zarządu parku. To okazja, by przejechać jedną z najsłynniejszych dróg świata w ciszy przerywanej tylko szumem wodospadów.
4. Carretera Austral, Chile
Ruta 7, czyli słynna Carretera Austral, to około 1240 kilometrów przez najdzikszą część chilijskiej Patagonii. Znaczna część trasy to szuter wiodący przez fiordy, lasy deszczowe, wiszące lodowce i turkusowe rzeki. Trudność wynika nie tyle ze stromizny, ile z odległości, kapryśnej pogody i rzadkiej infrastruktury – to wyprawa dla samowystarczalnych.
Najlepszy czas to południowe lato, od listopada do marca. Warto zabrać opony z zapasem szerokości i sakwy, bo odcinki między osadami bywają długie, a sklepy nieliczne. Nagrodą są krajobrazy tak surowe i piękne, że zostają w pamięci na zawsze, oraz spotkania z podróżnikami z całego świata na promach i w schroniskach.
5. North Coast 500, Szkocja
Ta 500-milowa (około 830 km) pętla startująca i kończąca się w Inverness okrąża północną Szkocję i uchodzi za jedną z najpiękniejszych tras Wysp Brytyjskich. Wąskie, jednopasmowe drogi, częste, krótkie, ale strome podjazdy oraz zmienna, wietrzna pogoda sprawiają, że mimo umiarkowanych wysokości trasa jest naprawdę wymagająca.
Surowe wybrzeża, zamki, plaże i puste highlandy wynagradzają jednak cały wysiłek z nawiązką. Najlepszy czas na przejechanie tej trasy przypada na okres od maja do września, choć nawet latem warto być gotowym na deszcz i wiatr. To trasa, którą można pokonać etapami, z noclegami w lokalnych gospodarstwach.
6. Camino de la Muerte, Boliwia
Dla miłośników adrenaliny słynna „Droga Śmierci” (North Yungas Road) to przeżycie jedyne w swoim rodzaju. Trasa zaczyna się na przełęczy La Cumbre na wysokości około 4650 metrów i opada do tropikalnego Coroico, dając ponad 3000 metrów zjazdu na przestrzeni kilkudziesięciu kilometrów. Wąska, szutrowa droga wykuta w zboczu, z przepaściami bez barierek, wymaga żelaznych nerwów, świetnej techniki i sprawnych hamulców.
Krajobraz zmienia się dramatycznie: od chłodnego, andyjskiego wysokogórza po parną dżunglę. Dodatkowym wyzwaniem jest wysokość – rozsądnie jest spędzić w La Paz kilka dni na aklimatyzację, zanim ruszysz w drogę. To trasa wyłącznie dla doświadczonych.
7. Sa Calobra, Majorka
Na koniec perła dla szosowców. Sa Calobra na Majorce to około 10 kilometrów podjazdu z 26 serpentynami, w tym legendarnym zakrętem „krawatem”, w którym droga przechodzi sama pod sobą. Trasa wije się w górach Tramuntana, oferując równe nachylenie i asfalt marzeń, co czyni ją ulubionym celem kolarzy z całego świata, zwłaszcza wiosną i jesienią, gdy jest chłodniej i mniej tłoczno. Choć to „tylko” jeden podjazd, jego regularność i widoki na turkusowe morze robią z niego prawdziwą klasykę.
Kilka słów na koniec
Każda z tych siedmiu tras to inne wyzwanie: alpejskie serpentyny, patagońskie bezdroża, andyjski zjazd czy wielotygodniowa wyprawa przez Amerykę. Łączy je to, że wynagradzają wysiłek widokami i wspomnieniami, o których opowiada się latami. Wybierz cel dopasowany do swojej formy i doświadczenia, dobrze przygotuj sprzęt, wybierz właściwy sezon i zadbaj o łączność, żeby móc nawigować i dzielić się trasą z rowerową społecznością. A potem po prostu ruszaj – najlepsze przygody zaczynają się tam, gdzie kończy się asfalt i strefa komfortu.
